Wizyta duszpasterska

images

Wizyta duszpasterska

w parafii Munina

A.D. 2017

 

Ks. Proboszcz:

Sobota (07. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulic: Świętej Królowej Jadwigi; Ogrodowej, Leśnej i Zielonej;

 Poniedziałek (09. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulic: Pogodnej i Kwiatowej;

 Wtorek (10. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulic: Spacerowej i Słonecznej;

Środa (11. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulic: Dębowej i Wspólnej;

Czwartek (12. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulic: Jasnej i Przyjaznej (na Przyjaznej tylko numery nieparzyste);

Piątek (13. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Przyjaznej (tylko numery parzyste);

Sobota (14. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Kolejowej (numery 1 do 75 – numery nieparzyste);

Poniedziałek (16. 01. 2017 r.) – mieszkańcy bloków przy ulicy Kolejowej oraz mieszkańcy ulicy Morawskiej;

Wtorek (17. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Kolejowej (numery 2 do 50 – numery parzyste);

Środa (18. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Kolejowej numery 52 do 106 – numery parzyste);

Czwartek (19. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Długiej, Różanej oraz z aglomeracji Jarosławskiej mieszkańcy domów z ulic: 3 Maja i Zbożowej;

 Piątek (20. 01. 2017 r.) – mieszkańcy bloków przy ulicy Zbożowej 5 i 9a w Jarosławiu.

 

Ksiądz Wikariusz:

Sobota (07. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy 3-go Maja w Muninie (numery 64 do 152 – numery tylko parzyste – po stronie kościoła);

Poniedziałek (09. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulic: Wodnej (2 i 4); oraz 3-go Maja w Muninie (do numeru 49 –  parzyste i nieparzyste – po stronie plebani);

Wtorek (10. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy 3-go Maja w Muninie (numery 51 do 105 – numery parzyste i nieparzyste tylko po stronie plebani);

Środa (11. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy 3-go Maja w Muninie (numery 107 do 185 – numery tylko nieparzyste – po stronie plebani);

 Czwartek (12. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Południowej (numery 1 do 65numery tylko nieparzyste);

Piątek (13. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Południowej (numery 2 do 84 – numery tylko parzyste);

Sobota (14. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Południowej (pozostałe numery parzyste i nieparzyste);

Poniedziałek (16. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Jarosławskiej;

Wtorek (17. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Wąskiej;

Środa (18. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Krótkiej;

Czwartek (19. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Wrzosowej;

 Piątek (20. 01. 2017 r.) – mieszkańcy ulicy Szkolnej i Sportowej.

Od poniedziałku do piątku

kolęda rozpoczyna się od godziny 15.00

W soboty od godziny 09.00

Nowy Rok bieży…

swieta_rodzina_kicz_an_big

Na progu Nowego Roku wita nas Maryja, Święta Boża Rodzicielka, wraz z Dzieciątkiem Jezus oraz świętym Józefem. Pragnie każdemu z nas błogosławić słowami Pisma św.: Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem. Największym błogosławieństwem dla nas jest fakt, że Bóg zesłał Syna swego przez Matkę Najświętszą, która stała się zarazem Matką Kościoła Chrys­tusowego, naszą Matką. Dlatego stając w bramie Nowego Roku kierujemy do Niej gorącą prośbę o opiekę na każdy dzień:

Mario, proszę spraw,
Aby życie mi nie było obojętne.
Abym zawsze kochał to, co piękne,
Pozostawił ciepły ślad na czyjejś ręce.

 

Z modlitewną pamięcią, ks. Janusz Trojnar – proboszcz

Bóg się rodzi!

boze-narodzenie-wierzenia

Podnieś rękę, Boże Dziecię
Błogosław ojczyznę miłą
W dobrych radach, w dobrym bycie
Wspieraj jej siłę Swą siłą
Dom nasz i majętność całą
I wszystkie wioski z miastami
A Słowo Ciałem się stało
I mieszkało między nami…

…Błogosław naszej Parafii i naszym Rodzinom.

Każdej i każdemu z nas.

W sposób szczególny miej w opiece samotnych, chorych i cierpiących.


Od tego roku w naszej szopce mamy figurę Pana Jezusa, przywiezioną z pielgrzymki do Ziemi Świętej. Umieszczona jest ona w żłóbku wykonanym z betlejemskiego drzewa oliwkowego, przy którym znajdują się relikwie – okruch skały z Betlejem.

Okres Adwentu

gify-swiece-na-adwentSłowo „adwent” pochodzi z języka łacińskiego „adventus”, które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to, oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Opuszczenie hymnu „Gloria” nie jest wyrazem pokuty, jak w Wielkim Poście, lecz znakiem czekania na nowe zabrzmienie hymnu anielskiego, śpiewanego w noc narodzenia Jezusa (Łk 2, 14).

Adwent w Kościele katolickim to okres poprzedzający Boże Narodzenie, liczący od 23 do 28 dni. Trwa on pomiędzy czwartą niedzielą przed Bożym Narodzeniem, a 24 grudnia (łącznie obejmuje zatem 4 niedziele). W 2016 roku Adwent rozpoczyna się 27 listopada.

Czterotygodniowy czas Adwentu obfituje w zwyczaje i symbole. Jest podobny do całego ludzkiego życia, które jest oczekiwaniem na pełne spotkanie z Bogiem. Najbardziej charakterystycznym zwyczajem adwentowym, zwłaszcza w Polsce, są Roraty. Nazwa „roraty” pochodzi od pierwszego słowa łacińskiej pieśni na wejście śpiewanej w okresie Adwentu – „Rorate coeli” (Niebiosa, spuśćcie rosę). Jest to Msza św. sprawowana ku czci Najświętszej Maryi Panny. Wierni wraz z Maryją czekają na wybawienie, jakie światu przyniosły narodziny Zbawiciela.

1_adwent

W niektórych miejscach na roratnich Mszach na początku w procesji z kruchty kościoła do ołtarza z lampionami w ręku idą dzieci. Mszę św. rozpoczyna się przy wyłączonych światłach, mrok świątyni rozpraszają jedynie świece i lampiony. Dopiero na śpiew „Chwała na wysokości Bogu” zapala się wszystkie światła w kościele. Uczestnictwo dzieci w Mszach roratnich wiąże się ze zwyczajem podejmowania różnych dobrych postanowień na czas Adwentu. Dzieci często zapisują te postanowienia na kartkach, składanych następnie przy ołtarzu. Mają one wyrażać wewnętrzne przygotowanie do Bożego Narodzenia i chęć przemiany życia.

Z Roratami związany jest zwyczaj zapalania specjalnej świecy ozdobionej mirtem, nazywanej roratką. Symbolizuje ona Maryję, która jako jutrzenka zapowiada przyjście pełnego światła – Chrystusa. Innym zwyczajem jest umieszczanie w kościele wieńca z czterema świecami oznaczającymi cztery niedziele Adwentu. Z upływem kolejnych tygodni podczas Rorat zapala się odpowiednią liczbę świec. Świece i lampiony tak często używane w liturgii adwentowej wyrażają czuwanie. Nawiązują one do ewangelicznych przypowieści m.in. o pannach mądrych i głupich. Światło jest też wyrazem radości z bliskiego już przyjścia Chrystusa.

W liturgii adwentowej obowiązuje fioletowy kolor szat liturgicznych. Jako barwa powstała ze zmieszania błękitu i czerwieni, które odpowiednio wyrażają to, co duchowe i to, co cielesne, fiolet oznacza walkę między duchem a ciałem. Zarazem połączenie błękitu i czerwieni symbolizuje dokonane przez Wcielenie Chrystusa zjednoczenie tego, co boskie i tego, co ludzkie. Wyjątkiem jest III niedziela Adwentu – tzw. Niedziela „Gaudete” (radujcie się). Obowiązuje w niej różowy kolor szat liturgicznych, który wyraża przewagę światła, a tym samym bliskość Bożego Narodzenia.

img896

Adwent dzieli się na dwa podokresy, z których każdy ma odrębne cechy, wyrażone w dwóch różnych prefacjach adwentowych: Pierwszy podokres Adwentu obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia, kiedy czytane są teksty biblijne, zapowiadające powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata i przygotowujące do spotkania z Chrystusem Sędzią. Dni powszednie w tym okresie przyjmują wszystkie obchody wyższe rangą (tzn. wspomnienia dowolne, obowiązkowe, święta i uroczystości); Drugi okres Adwentu, od 17 do 24 grudnia, to bezpośrednie przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia. W tym okresie w dni powszednie można obchodzić jedynie święta i uroczystości.

Dawniej Adwent był czasem szczególnej aktywności różnych bractw. Przy kościołach istniały kapele rorantystów, które śpiewem i muzyką uświetniały celebracje, przez co przyciągały wiernych i upowszechniały zwyczaj Rorat. W XIX w. w Warszawie istniało również bractwo roratnie, które ze sprzedaży świec uzyskiwało fundusze na pomoc ludziom ubogim. Obecnie corocznie podobną akcję sprzedaży świec prowadzi pod hasłem katolicka Caritas. Od kilku lat w akcji Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom uczestniczą też organizacje charytatywne Kościołów prawosławnego i ewangelicko-augsburskiego. Pierwsze wzmianki nt. Adwentu, jako okresu przygotowania do świąt Bożego Narodzenia, pochodzą z IV w. W Rzymie zwyczaj ten znany był od VI w. i obejmował cztery tygodnie przed świętami. Przez pewien czas Adwent był okresem postu, co dalej jest zachowywane w liturgii wschodniej.

Każda pierwsza niedziela Adwentu stanowi również początek kościelnego roku liturgicznego, który tym razem obchodzony będzie pod hasłem: „Idźcie i głoście”.

idzcie-i-gloscie-vi-bane_4083

Ziarnko do ziarnka…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ziarnko do ziarnka…, a zbierze się miarka! No właśnie!

Ks. Edward Ryfa (pracujący na misjach) napisał, że w środę – 19. 10. 2016 r. – po Mszy świętej, która była odprawiona w intencji wszystkich ofiarodawców, została poświęcona studnia im. błogosławionego ks. Jana Balickiego w Ngara Kimlengar. Służy ona trzem wioskom, w tym jednej muzułmańskiej, przez co przyczynia się do zbliżenia i dobrej koabitacji obydwu społeczności.

Jest to już kolejna studnia, do powstania, której przyczyniła się także nasza Parafia, poprzez zbiórkę makulatury. Ostatnim razem zebraliśmy jej 1 300 kilogramów (zdjęcia w galerii).

Akt Przyjęcia

chmielowskiadam-1881-eccehomo

Akt przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana

Nieśmiertelny Królu Wieków, Panie Jezu Chryste, nasz Boże i Zbawicielu! W Roku Jubileuszowym 1050-lecia Chrztu Polski, w roku Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, oto my, Polacy, stajemy przed Tobą [wraz ze swymi władzami duchownymi i świeckimi], by uznać Twoje Panowanie, poddać się Twemu Prawu, zawierzyć i poświęcić Tobie naszą Ojczyznę i cały Naród. Wyznajemy wobec nieba i ziemi, że Twego królowania nam potrzeba. Wyznajemy, że Ty jeden masz do nas święte i nigdy nie wygasłe prawa. Dlatego z pokorą chyląc swe czoła przed Tobą, Królem Wszechświata, uznajemy Twe Panowanie nad Polską i całym naszym Narodem, żyjącym w Ojczyźnie i w świecie.

Pragnąc uwielbić majestat Twej potęgi i chwały, z wielką wiarą i miłością wołamy: Króluj nam Chryste!

  • W naszych sercach – Króluj nam Chryste!
  • W naszych rodzinach – Króluj nam Chryste!
  • W naszych parafiach – Króluj nam Chryste!
  • W naszych szkołach i uczelniach – Króluj nam Chryste!
  • W środkach społecznej komunikacji – Króluj nam Chryste!
  • W naszych urzędach, miejscach pracy, służby i odpoczynku – Króluj nam Chryste!
  • W naszych miastach i wioskach – Króluj nam Chryste!
  • W całym Narodzie i Państwie Polskim – Króluj nam Chryste!

Błogosławimy Cię i dziękujemy Ci Panie Jezu Chryste:

  • Za niezgłębioną Miłość Twojego Najświętszego Serca ­– Chryste nasz Królu, dziękujemy!
  • Za łaskę chrztu świętego i przymierze z naszym Narodem zawarte przed wiekami – Chryste nasz Królu, dziękujemy!
  • Za macierzyńską i królewską obecność Maryi w naszych dziejach – Chryste nasz Królu, dziękujemy!
  • Za Twoje wielkie Miłosierdzie okazywane nam stale – Chryste nasz Królu, dziękujemy!
  • Za Twą wierność mimo naszych zdrad i słabości – Chryste nasz Królu, dziękujemy!

Świadomi naszych win i zniewag zadanych Twemu Sercu przepraszamy za wszelkie nasze grzechy, a zwłaszcza za odwracanie się od wiary świętej, za brak miłości względem Ciebie i bliźnich. Przepraszamy Cię za narodowe grzechy społeczne, za wszelkie wady, nałogi i zniewolenia. Wyrzekamy się złego ducha i wszystkich jego spraw. Pokornie poddajemy się Twemu Panowaniu i Twemu Prawu. Zobowiązujemy się porządkować całe nasze życie osobiste, rodzinne i narodowe według Twego prawa:

  • Przyrzekamy bronić Twej świętej czci, głosić Twą królewską chwałę – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!
  • Przyrzekamy pełnić Twoją wolę i strzec prawości naszych sumień – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!
  • Przyrzekamy troszczyć się o świętość naszych rodzin i chrześcijańskie wychowanie dzieci – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!
  • Przyrzekamy budować Twoje królestwo i bronić go w naszym narodzie – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!
  • Przyrzekamy czynnie angażować się w życie Kościoła i strzec jego praw – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!

Jedyny Władco państw, narodów i całego stworzenia, Królu królów i Panie panujących! Zawierzamy Ci Państwo Polskie i rządzących Polską. Spraw, aby wszystkie podmioty władzy sprawowały rządy sprawiedliwie i stanowiły prawa zgodne z Prawami Twoimi. Chryste Królu, z ufnością zawierzamy Twemu Miłosierdziu wszystko, co Polskę stanowi, a zwłaszcza tych członków Narodu, którzy nie podążają Twymi drogami. Obdarz ich swą łaską, oświeć mocą Ducha Świętego i wszystkich nas doprowadź do wiecznej jedności z Ojcem. W imię miłości bratniej zawierzamy Tobie wszystkie narody świata, a zwłaszcza te, które stały się sprawcami naszego polskiego krzyża. Spraw, by rozpoznały w Tobie swego prawowitego Pana i Króla i wykorzystały czas dany im przez Ojca na dobrowolne poddanie się Twojemu panowaniu.

Panie Jezu Chryste, Królu naszych serc, racz uczynić serca nasze na wzór Najświętszego Serca Twego. Niech Twój Święty Duch zstąpi i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi. Niech wspiera nas w realizacji zobowiązań płynących z tego narodowego aktu, chroni od zła i dokonuje naszego uświęcenia.

W Niepokalanym Sercu Maryi składamy nasze postanowienia i zobowiązania. Matczynej opiece Królowej Polski i wstawiennictwu świętych Patronów naszej Ojczyzny wszyscy się powierzamy.

Króluj nam Chryste! Króluj w naszej Ojczyźnie, króluj w każdym narodzie – na większą chwałę Przenajświętszej Trójcy i dla zbawienia ludzi. Spraw, aby naszą Ojczyznę i świat cały objęło Twe Królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju. Oto Polska w 1050. rocznicę swego Chrztu uroczyście uznała królowanie Jezusa Chrystusa.

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

Wyjątkowy Dzień!

11listopada_narodowe_swieto_niepodleglosci

Dzień 11 listopada jest bardzo ważny dla historii naszego Kraju, ponieważ po latach niewoli Polska odzyskała suwerenność i mogła, jako niezależne państwo, samodzielnie decydować o losach swoich Obywateli. Wszystkim, głównie młodemu pokoleniu, Święto uświadamia, że życie w wolnej Polsce zawdzięczamy Tym, którzy walczyli o nią w I wojnie światowej i nie tylko! Ukazuje takie wartości, jak: patriotyzm, przynależność do Narodu Polskiego oraz poświęcenie podstawowej wartości, jaką jest życie.

teaserbox_2462025728

Ten szczególny dzień powinien być dla nas Polaków okazją do powiedzenia sobie: Jestem Polakiem i jestem z tego dumny, wzbudzać dumę i radość. Stać się czymś więcej, niż tylko kartką w kalendarzu, zabarwioną na inny kolor oraz dniem wolnym od pracy i nauki. Przypomniał nam o tym m.in. ks. Alosza, który gościł u nas w niedzielę – 06. listopada – a jego korzenie są polskie i sięgają tych, którzy zostali zesłani na ziemie obecnego Kazachstanu.

Listopadowe zamyślenia…

indeks


Największym pragnieniem człowieka jest być w pełni szczęśliwym. Takie jest także współczesne wołanie o szczęśliwe życie człowieka w małżeństwie, w rodzinie, w społeczeństwie. Warunkiem szczęśliwego życia jest życie w łasce Bożej, czyli w świętości. Przed ludzkością pokazują się nowe zagrożenia, szczególnie do ingerowania w tajemnicę życia ludzkiego. Nasze czasy z dużą dozą pustki, lęku, samozniszczenia, każą z większą ufnością szukać wspólnoty życia i miłości. Taką wspólnotą, w której dokonuje się zbawienie człowieka, jest Kościół. Pierwszym punktem wyjścia dla osiągnięcia świętości jest wszczepienie w Chrystusa, które dokonuje się w sakramencie chrztu.

W krótszym wyznaniu wiary, nazywanym „Symbolem Apostolskim”, mówimy: „Wierzę w świętych obcowanie”. To sformułowanie nie dla wszystkich jest jasne. Nie wszyscy wiedzą, że mówi ono o komunii (wspólnocie) świętych. Nie wszystko jest jasne, ponieważ to drugie określenie ma dwa znaczenia. Dotyczy zarówno „komunii w rzeczach świętych”, czyli w dobrach duchowych (m. in. wierze, sakramentach, charyzmatach, a przede wszystkim w miłości) oraz „komunii między osobami świętymi”. Sobór Watykański II mówi o istnieniu trzech „stanów” w Kościele: „Dopóki Pan nie przyjdzie w majestacie swoim, a wraz z Nim wszyscy aniołowie (por. Mt 25, 31), dopóki po zniszczeniu śmierci wszystko nie zostanie Mu poddane (por. 1 Kor 15, 26-27), jedni spośród Jego uczniów pielgrzymują na ziemi, inni, dokonawszy żywota, poddają się oczyszczeniu, jeszcze inni zażywają chwały, widząc «wyraźnie samego Boga troistego i jedynego, jako jest»” (KK 49). Ten sam soborowy dokument zapewnia, że łączność żyjących z tymi, którzy „zasnęli w pokoju Chrystusowym”, nie tylko nie ustaje, ale zgodnie z wiarą Kościoła umacnia się jeszcze dzięki udzielaniu sobie dóbr duchowych. Święci nieustannie wstawiają się za nami u Ojca w Niebie. Ich modlitwa wspiera naszą modlitwę. Nasza komunia (wspólnota) ze świętymi nie ogranicza się jednak tylko do korzystania z ich wstawiennictwa. Św. Polikarp powiedział: „Składamy hołd (Chrystusowi) w naszej adoracji, gdyż jest Synem Bożym, męczenników zaś kochamy jako uczniów i naśladowców Pana, a to jest rzeczą słuszną, gdyż w niezrównanym stopniu oddali się oni na służbę swojemu Królowi i Mistrzowi. Obyśmy również i my mogli stać się ich towarzyszami i współuczniami”.

Wspólnota łączy nas nie tylko ze świętymi, przebywającymi w niebie, ale także ze wszystkimi zmarłymi. Dlatego czcimy ich pamięć i modlimy się za nich. Katechizm przypomina, że nasza modlitwa za zmarłych nie tylko może im pomóc, ale sprawia również, że ich wstawiennictwo za nami staje się skuteczne (por. KKK 958).

images

VI Rocznica Konsekracji Kościoła

img_6180

Boże, nasz Ojcze, Ty w swojej Opatrzności powołałeś do istnienia Kościół święty, który jest znakiem i narzędziem zbawienia ludzi. Przez posługę biskupów i kapłanów troszczysz się o to, by Twój lud wzrastał w wierze i miłości.

Dzisiaj – w szóstą rocznicę konsekracji naszego nowego kościoła parafialnego – w sposób szczególny dziękujemy Ci za powstanie tej nowej świątyni i jej konsekrację w dniu 31. 10. 2010 roku, przez posługę ks. abpa Józefa Michalika, metropolity przemyskiego i przy obecności wielu osób duchownych i rzeszy wiernych. Dziękujemy za obecność i działanie w tym szczególnym dla nas budynku Ducha Świętego; za przykład życia i opiekę naszych patronów: świętego Józefa i Matki Bożej Pocieszenia.

Z wdzięcznym sercem, prosimy Cię Panie, błogosław wszystkim ludziom, którzy w ciągu zaledwie kilku lat, z odwagą i z żywą wiarą doprowadzili do powstania tego kościoła. W swoim miłosierdziu przyjmij do Siebie wszystkich, którzy na przestrzeni tych lat budowy spośród nas odeszli. Swoją opieką otaczaj wszystkich kapłanów i siostry zakonne, którzy pracowali w tutejszej parafii i posługują obecnie naszej wspólnocie. Niech twoja dobroć i miłosierdzie towarzyszy każdemu, kto w jakikolwiek sposób przyczynił się do powstania tej świątyni, czy to ofiarując swoją chorobę i cierpienie w tej intencji, czy też w modlitwie polecając Bogu to dzieło, czy też datkami materialnymi, a także niejednokrotnie ofiarując pracę swoich rąk przyczyniał się do wzrostu tej budowli i upiększając jej obejście.

Niech radosny czas świętowania tej rocznicy będzie dla nas kolejnym wezwaniem do pogłębienia naszej więzi z Chrystusem, naszym Zbawicielem i jeszcze większego zaangażowania dla dobra naszej wspólnoty, tak byśmy stawali się, jak najlepszymi uczniami Chrystusa, a ten kościół zawsze traktowali, jak rodzinny dom i pogłębiali tutaj naszą wiarę.

Ty wiesz, najłaskawszy Boże, że wciąż potrzebujemy Twojego błogosławieństwa, aby w dalszym ciągu kontynuować kolejne prace, a przede wszystkim, by przy tej świątyni budować Kościół, jako wspólnotę ludzi, którzy stanowią tutejszą parafię.

Duchu Święty! Udzielaj nam mądrości z nieogarnionej swojej skarbnicy, byśmy rozbudzeni Twoimi darami byli szczyptą soli tej ziemi. Ogarnij nas wszystkich tu dziś zgromadzonych i wyzwalaj ku prawdzie, dobru i pięknu!

Dobry Ojcze, prowadź nas dalej po drogach wiary i umacniaj swoimi darami, abyśmy dotarli do celu naszego pielgrzymowania i zamieszkali na wieki w Twoim Królestwie razem z naszymi patronami: Maryją i Józefem. Amen. Tak niech się nam stanie!

Szczególny miesiąc Różańca

m9833-obraz_pomp2

Dlaczego nazywamy Matkę Bożą „Różańcową”, skoro Ona za czasów swego ziemskiego życia Różańca nie znała? Co więcej, nie znała żadnej z tych modlitw, które my w trakcie modlitwy różańcowej odmawiamy. Może znała Ojcze nasz, ale nie wiadomo, czy w wersji Mateuszowej – tej przez nas odmawianej (Mt 6, 9-13), czy Łukaszowej – znacznie krótszej (Łk 11, 2b-4).

Na co dzień, jak każda Żydówka, Maryja modliła się psalmami i tą najczęstszą, codzienną modlitwą Żydów, zaczynającą się od słów: Szema Izrael – Słuchaj Izraelu (Pwt 6,4-9), która jest i wezwaniem, i wyznaniem wiary, i przykazaniem, i pouczeniem. Obce Jej było klepanie jakichkolwiek modlitewnych formuł. Psalmy bowiem nie są modlitewnymi formułami. Wynurzają się one z historii Izraela, są jej częścią i są modlitewnym owocem Bożych w niej interwencji. Nawet gdyby się chciało, nie można ich od tejże historii oderwać, tak ściśle są z nią związane. Modlitwa Szema Izrael nawołuje w pierwszym rzędzie do słuchania Boga mówiącego w historii, w mojej historii i do kochania Go w tejże historii całym sobą oraz do budowania przyszłości swojej i swoich dzieci na Bogu.

Maryja słuchała. Jakże Ona była zasłuchana w Boże wołanie w historii Izraela i w swej własnej… Aż usłyszała owe przełomowe dla Niej słowa Archanioła: [Chaire kecharitomene] – Raduj się, obdarowana łaską. Gdyby klepała formuły pacierzy i gdyby walczyła z rozproszeniami; gdyby nie żyła ustawicznymi interwencjami Boga w dzieje człowieka, nigdy by ich nie uchwyciła. W swej modlitwie Maryja karmiła się historią narodu wybranego, zawartą w psalmach, ciągle otwartą na dalsze spełnianie się Bożych obietnic. Nic więc dziwnego, że jedyna Jej – znana nam – modlitwa Magnificat jest w swej istocie psalmem – uwielbianiem Boga działającego w historii narodu wybranego i w Jej własnej. Maryja zapewne dziwi się klepanym Różańcom, przy których nasze myśli fruwają sobie niczym niebieskie ptaki i przysiadają na wyimaginowanych gałęziach, nie mających z Bogiem i z Jego działaniem nic wspólnego. Owszem, zachęcała prostych pastuszków z Fatimy do odmawiania Różańca, ale do takiego odmawiania, którego wzorem jest Jej modlitwa.

kopia_r001

Różaniec nie spadł z nieba jako absolutna nowość. Pojawił się w późnym średniowieczu jako pomoc dla prostych, nie umiejących czytać i pisać mnichów, którzy, nie mogąc modlić się psalmami, powtarzali Pozdrowienie anielskie i Ojcze nasz, medytując nad tajemnicami historii zbawienia. Był więc w swej prostocie czymś zastępczym – jakby prowizorką. Niektóre prowizorki jednak okazują się niezwykle trwałymi, a bywa, że są wręcz genialne. Tak stało się i z Różańcem. Stopniowo wyszedł on poza kręgi mnichów i upowszechnił się w całym Kościele zachodnim.

rozaniec_2

Dziś wielu z nas nie wyobraża sobie pobożności bez Różańca. A pewnie znajdą się i tacy, którzy jego nieodmawianie uznają wprost za grzech. Trzeba jednak pamiętać, że Matka Boska Różańcowa Różańca nie odmawiała, a mimo to jest jego Matką. Istotę Różańca bowiem stanowi to samo, co stanowiło istotę modlitwy Maryi – rozważanie w sercu spraw, które Bóg uczynił i które dotąd czyni. Tak jak psalmów nie da się oderwać od historii Izraela, tak Różańca nie da się oderwać od historii zbawienia w Jezusie Chrystusie. Maryja jest Matką Jezusa Chrystusa i przez to Jej macierzyństwo rozciąga się także na tę historię. Nie jest Ona Matką Różańcową przez to, że powtarzamy dziesiątki razy: Zdrowaś Maryjo, bo to tylko zewnętrzna strona Różańca. Jest nią natomiast w znacznie głębszym sensie, bo prawdziwy Różaniec tętni Jej życiem i życiem Jej Syna. Papież Paweł VI bardzo konsekwentnie unikał tradycyjnego zwrotu recitare rosario – odmawiać Różaniec, zastępując go wyrażeniem meditare rosario – medytować, rozważać Różaniec. I o to właśnie w Różańcu chodzi. Wzywając nas do Różańca, Maryja zaprasza nas do swego życia i do życia Jej Syna, do życia, które jest Zbawieniem.