Niepodległa!

Jacek-Malczewski-Ojczyzna
Zmartwychwstała Polska
Po stu dwudziestu trzech latach
Jak Chrystus Zmartwychwstała.
W jedno – z trzech części powstała.
Sąsiedzi ją rozszarpali, skrzywdzili:
Rosja, Austria i Prusy – zabili.
Ale w mowie ojczystej
I chrześcijańskiej wierze,
Pod zaborami przetrwała.
I Zmartwychwstała!
W 1918 roku to było, 11 listopada,
Dzisiaj setna rocznica wolności przypada.
Tu i teraz więc przyrzekamy:
Polski i wiary nie oddamy!
Prędzej skonamy.
Przodkom dorównamy!

50eeb16971c02ceb72a40c3dcfe88058

Jesteśmy wybrańcami!
Sto lat wolności! Sto lat wolności!
Polska znów w Europie gości.
Nie gości, a mieszka na stałe
Polakom na chwałę!
W Europie osiemset lat już była
Na przeszło sto lat ją opuściła.
Rosja, Austria, Prusy to sprawiły…
Ale wróciła! Wróciła!
I te sto lat wolności, to nie był czas spokojny:
Przeżyła dwie światowe wojny,
Po drugiej – chwile pozornej wolności,
Komunizm, zryw „Solidarności”.
Dopiero niedawno niezawisła, niepodległa.
Nikomu nieuległa.
I to my dożyliśmy chwili prawdziwej wolności,
Usypanej z pokoleń – rodaków kości.
Jesteśmy Losu wybrańcami!
Na szczycie tego o co inni walczyli –
Bezkrwawej chwili.
Ale wybrańcy winni czuć,
Wdzięczność, pamięć, zobowiązanie.
To nas współczesnych – z historii zadanie.

Biel i czerwień są od 1831 roku naszymi barwami narodowymi. Mają one jednak dużo starsze korzenie. Sięgają średniowiecza - już w XIII wieku biały orzeł umieszczony został przez książęta piastowskie w czerwonym polu tarczy herbowej. Od tej pory zmieniającemu się stale wizerunkowi orła zawsze towarzyszyły biel i czerwień. Z czasem kolory te uzyskały samodzielne znaczenie w symbolice narodowej. Zaczęły się one pojawiać na tarczach i chorągwiach rycerskich, proporcach husarskich i sztandarach wojskowych.

My wszyscy z Orła
Z Orłem mieszkamy,
Orła wszyscy znamy.
Orzeł w godle, na fladze,
Pieczęciach, monetach, portretach.
W każdym z nas orzeł nastroszony:
Zakrzywiony dziób, ostre szpony.
Dzisiaj narodowe święto,
Wyjątkowy 11 listopada.
Chwalić się wręcz wypada.
Nie musimy być skromni –
Jesteśmy niezłomni!
My z Orła wszyscy.
Z Orłem mieszkamy,
Orła w piersiach mamy.
W orła locie – swoboda.
A w Polakach od wieków
Wolności potrzeba.
Nam swobody –
Jak skrzydłom nieba.
(Krzysztof Kubaszek, Zmartychwstała Polska, Jesteśmy wybrańcami, My wszyscy z Orła, w: Tak nam się odrodziła, Polska, Ojczyzna miła, Jarosław 2018, s. 25, 33, 15).

 

1

 

Dyrektor, Grono Pedagogiczne oraz Uczniowie
Szkoły Podstawowej w Muninie im. Tadeusza Kościuszki
mają zaszczyt zaprosić na gminne obchody
100-tnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości
oraz nadania sztandaru szkole
dnia 13 listopada 2018 r.
PLAN UROCZYSTOŚCI:
10.00 – Msza święta w kościele w Muninie
Po Mszy św. przejście do szkoły:
– ceremonia przekazania sztandaru,
– wystąpienia okolicznościowe,
– akademia przygotowana przez uczniów szkoły.

3

Świętych obcowanie

wszyscy-swieci
Największym pragnieniem człowieka jest być w pełni szczęśliwym. Takie jest także współczesne wołanie o szczęśliwe życie człowieka w małżeństwie, w rodzinie, w społeczeństwie. Warunkiem szczęśliwego życia jest życie w łasce Bożej, czyli w świętości. Przed ludzkością pokazują się nowe zagrożenia, szczególnie do ingerowania w tajemnicę życia ludzkiego. Nasze czasy z dużą dozą pustki, lęku, samozniszczenia, każą z większą ufnością szukać wspólnoty życia i miłości. Taką wspólnotą, w której dokonuje się zbawienie człowieka, jest Kościół. Pierwszym punktem wyjścia dla osiągnięcia świętości jest wszczepienie w Chrystusa, które dokonuje się w sakramencie chrztu. Generalnie tłumacząc „wspólnota świętych” (świętych obcowanie, communio sanctorum) oznacza ponadnaturalne zjednoczenie Kościoła na ziemi, w czyśćcu i w niebie. Te oblicza Kościoła uobecniają Kościół jako Mistyczne Ciało Chrystusa. Głową tego Kościoła jest sam Chrystus. Odzwierciedleniem zespalającym jedność jest wzajemna miłość. Pomocy potrzebuje zawsze walczący (prześladowany) Kościół pielgrzymujący na ziemi, i Kościół zadośćcierpiący w czyśćcu. Communio sanctorum zobowiązuje do wzajemnej miłości żywych w stosunku do zmarłych. Miłość ta wyraża się w świadczeniu pomocy ze strony zbawionych w niebie i zobowiązuje do wstawiennictwa za żywych „wspólnoty świętych”. Obejmuje ona zatem Kościół w wymiarze ziemskim i niebieskim. Szeroko pojęta „wspólnota świętych” odzwierciedla prawdę, że Kościół jest ze swej natury „święty” oraz jest „Kościołem świętych” (H. de Lubac). Kościół pragnie podkreślić, iż Bóg objawił wszystko, co człowiekowi jest konieczne do zbawienia. I to pielęgnuje, przechowuje jako swój depozyt wiary. Święty Paweł nazywa wierzących świętymi, jako że należą do świętego Boga, oraz zostali uświęceni przez Chrystusa. Święci są więc orędownikami wierzących, gdy polecamy Bogu w modlitwie nasze troski i potrzeby. Wzywając ich pomocy, uważamy ich za naszych pośredników u Boga i w takim sensie nazywamy ich patronami.
Posłannictwo Kościoła
Świętych obcowanie odzwierciedla nie tylko pochodzenie, ale i naturę Kościoła (jego posłannictwo). Chrystus jest Głową Kościoła zarówno zadośćcierpiącego w czyśćcu, tryumfującego w niebie, jak i walczącego na ziemi. Jest to ten sam Kościół Jezusa Chrystusa który funkcjonuje w trzech wymiarach. Dla przykładu, gdy modlimy się za zmarłych na ziemi, to ta więź odbywa się w Chrystusie i przez Chrystusa. Sam Kościół jest sakramentem zbawienia, tj. narzędziem zjednoczenia człowieka z Bogiem i między ludźmi. Wspólnota Kościoła nie istnieje sama dla siebie, lecz służy budowaniu Królestwa Bożego (jego inicjowaniu, rozszerzaniu, pogłębianiu). Wierzący zwracają się z prośbą do Boga, by zmarłych przyjął do swej chwały. Modlą się również za siebie, aby wytrwać w wierności Bogu w pielgrzymce do wieczności. „Gdy cierpi jeden członek (Kościoła), współcierpią wszystkie inne członki” (1Kor 12, 26n). Najmniejszy zatem czyn miłości „przynosi korzyść wszystkim”, żyjącym na ziemi czy zmarłym (Katechizm Kościoła Katolickiego).
Kościół pielgrzymujący
Czym jest Kościół na ziemi? Co stanowi Jego więź? Jest wspólnotą wiary, wspólnotą dóbr duchowych (kondycja świętości, cierpienie ludu, Kościół świadectwa życia), wspólnotą sakramentów, wspólnotą łaski (gwarancje osiąganego zbawienia), wspólnotą charyzmatów. Te dary przekraczają granice śmierci, tzn. są oznaką nadprzyrodzonego charakteru Kościoła. Jest On jednocześnie „zgromadzeniem widzialnym i wspólnotą duchową”. Znakiem więzi Kościoła pielgrzymującego są: koinonia (wspólnota wiary), martyria (świadectwo), diaconia (służba), liturgia (uwielbienie, kult). Są to sposoby wyrażania „wspólnoty świętych”. Pojęcie Kościoła jako „komunijnej” wspólnoty wiernych przypomina o współpracy, dialogu między Jego członkami, ale przede wszystkim o zjednoczeniu ludzi z Chrystusem.

wszystkich-świętych

Kościół zadośćcierpiący
Stary (2 Mch 12) i Nowy Testament (Mt 12; 1Kor3) wspomina o eschatologicznym oczyszczeniu, o rzeczywistości czyśćca. Dogmat o czyśćcu sformułował uroczyście Kościół na Soborze Trydenckim (16 w.). Czyściec jest stanem każdej duszy, która wprawdzie umiera w łasce, ale jeszcze potrzebuje pomocy z powodu nieodpokutowania kary za grzechy. Ponieważ nic nieczystego nie może wejść do nieba, dlatego odbywa się proces oczyszczenia duszy człowieka w miłości i przez miłość. Jest to miłość zadośćcierpiąca. Możemy pomóc „duszom czyśćcowym” przez modlitwę, ofiarę Mszy św., post, odpusty, dobre uczynki. Cierpieniem „dusz czyśćcowych” jest pewność zbawienia, ale niemożność oglądania Boga. One nie mogą już być potępione, a stan przejściowy czyśćca polega na niemożliwości oglądania Boga „twarzą w twarz”. Ta ekspijacja ma przywrócić duszy jej „visio beatifica”, całkowitą pełnię zbawienia. Tradycja Kościoła przypomina o naszej pomocy w wybawieniu zmarłych przebywających w czyśćcu. Stąd wypływa praktyka modlitwy za zmarłych, a szczególnie zadośćuczynienia za ich ziemskie winy (por. 2 Mch 12,45-ofiara przebłagalna za zabitych). Najnowsze przemyślenia teologiczne podkreślają stan czyśćca jako wyjątkowo nasycony „ładunkiem chrześcijańskiej nadziei i miłości”. Jest to zatem stan chrześcijańskiej solidarności między żywymi a umarłymi. Trudny jest temat „czyśćca”, bo zamknięty tajemnicą. Twierdzimy, iż istnieje więź, ale nie znamy szczegółów. Istotne jest podkreślenie, iż czyściec jest stanem solidarności żywych i umarłych (Sobór Florencki z 1439 r).
Kościół niebiański
Istotą nieba jest wspólnota zbawionych w komunii „życia i miłości”. Jest to jednocześnie stan pełni wszystkiego, pełni życia. Jako pojęcie eschatologiczne oznacza wieczne zbawienie po śmierci lub „bycie z Chrystusem” (Flp i,23), wspólnotę z Nim. Oznaką nieba jako wspólnoty świętych jest wzajemna więź, która wyklucza izolację. W niebie wypełnią się wszystkie oczekiwania Kościoła na ziemi. To jest Kościół w „chwale nieba”, gdzie osiąga swoje wypełnienie, cel swego pielgrzymowania. Do Kościoła niebiańskiego należą wszyscy święci w niebie wraz z Matką Bożą, Maryją, i aniołami. Wstawiennictwo świętych utwierdza „Kościół świętości” przez zasługi, które zdobyli oni na ziemi. Sobór Watykański II przypomina, że istnieje „braterska troska” o nas. To jest patronat wszystkich zbawionych nad ich braćmi pielgrzymującymi do wieczności. Kult świętych to wyraz aktywnej więzi nieba z ziemią. Skuteczne staje się zatem wstawiennictwo świętych za nami
„Obcowanie świętych”
Wzajemnie udzielanie się dóbr duchowych realizuje się przez modlitwę, sakramenty (szczególnie Eucharystię), odpusty. Modlitwa to problem wymiany darów między ziemią a niebem oraz czyśćcem. Kościół zmaga się w walce o świętość, korzystając z zasług wszystkich. Modlitwa człowieka jest wyrażeniem uznania Boga i Jego wszechmocy, wielkości i sprawiedliwości. Wzmacnia nas w walce ze złem i doprowadza do dobrego. Modlitwa wstawiennicza świętych jest w łączności z prawem miłości bliźniego. Dlatego czujemy się zobowiązani do modlitwy za wszystkich ludzi. Przykładem modlitwy wstawienniczej jest modlitwa powszechna we Mszy św. (od czasów św. Piotra Kanizjusza). Modlitwa wstawiennicza jest wyrazem komunii świętych. Szczytem życia chrześcijańskiego i centrum życia Kościoła jest Eucharystia. Eucharystia uobecnia przymierze Chrystusa z Kościołem, które zostało przypieczętowane Jego śmiercią na krzyżu. Ze względu na te zasługi Pana Jego ofiara krzyżowa – Msza św. ma ogromną wartość dla żywych i zmarłych. Pan Jezus swoje zasługi z bezkrwawej Ofiary przenosi na zadośćuczynienie w czyśćcu. Odpusty ofiaruje się ze względu na zasługi Chrystusa, Matki Najświętszej i świętych. Konieczne są warunki do spełnienia. Najważniejszy jest stan łaski uświęcającej i wola trwania w łasce, w bezgrzeszności. To jest istota odpustów, dająca moc zasługującą dla zadośćuczynienia cierpiących w czyśćcu. Obcowanie świętych to wzajemna wymiana darów duchowych między niebem, czyśćcem a ziemią. Święci są nie tylko wzorami człowieczeństwa, ale i życia chrześcijańskiego.

974uroczystosc-wszystkich-swietych

Solidarni z Prześladowanymi

pakistan-1-1068x712

Dziś w wielu świątyniach na świecie przeżywamy Rocznicę Poświęcenia Własnego Kościoła. W naszej Parafii liturgicznie obchodzimy ósmą rocznicę konsekracji nowej świątyni, pw. Świętego Józefa.
Domem Boga na ziemi jest Kościół jako Wspólnota, a każdy chrześcijanin jest Jego istotną cząstką. Razem tworzymy tę Bożą społeczność. Dlatego wzajemnie jesteśmy za siebie odpowiedzialni. Z taką właśnie wrażliwością przeżywajmy X Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym i wspierajmy duchowo oraz materialnie tych, którzy z powodu Imienia Jezusa doświadczają prześladowań. Każdego dnia muszą chronić siebie i swoich najbliższych tylko dlatego, że są wyznawcami Chrystusa. W tym roku otoczmy modlitwą nasze siostry i braci z Pakistanu – kraju, w którym chrześcijanie są nieustannie dyskryminowani, osądzani i skazywani na śmierć.

Jubileusz – Zaproszenie

Program Misji

 M I S J E   P A R A F I A L N E

Przewodniczy ks. dr Piotr Baraniewicz
Wiceoficjał Sądu Biskupiego w Przemyślu
30. 09. 2018 r. – NIEDZIELA
„Co oznacza wpatrywanie się w Jezusa”
08.00 – Msza święta z nauką ogólną, a po Mszy świętej nauka stanowa dla małżeństw.
10.30 – Msza święta z nauką ogólną, a po Mszy świętej nauka stanowa dla małżeństw.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
15.30 – Nabożeństwo: Koronka do Bożego Miłosierdzia o pokój na świecie.
16.00 – Msza święta z nauką ogólną, a po Mszy świętej nauka stanowa dla małżeństw.
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
01. 10. 2018 r. – PONIEDZIAŁEK
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze w drugim człowieku”
DZIEŃ MODLITWY ZA BLIŹNICH ŻYJĄCYCH I ZMARŁYCH
08.00 – Msza święta z nauką misyjną dla wszystkich.
09.30 – Spotkanie misyjne dla uczniów Szkoły Podstawowej – klasy: 0 – VI.
11.00 – Spotkanie misyjne dla uczniów: Szkoła Podstawowa – klasy: VII-VIII i III Gimnazjum.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach, miejscu pracy, szkole: w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 – Msza święta w intencji wszystkich zmarłych parafian z nauką misyjną i procesją na cmentarz (przynosimy znicze)
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
02. 10. 2018 r. – WTOREK
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze w cierpiących”
DZIEŃ MIŁOŚCI BLIŹNIEGO
08.00 – Msza święta z nauką misyjną dla wszystkich – sakrament namaszczenia chorych.
09.30 – Odwiedziny obłożnie chorych w domach.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach, miejscu pracy, szkole:  w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 –  Msza święta z nabożeństwem uwielbienia i uzdrowienia.
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
03. 10. 2018 r. – ŚRODA
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze
w modlitwie, poście i jałmużnie”
DZIEŃ MOCNEGO ODNOWIENIA DUCHOWEGO
08.00 – Msza święta z nauką dla wszystkich.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach, miejscu pracy, szkole: w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 – Msza święta z nauką dla wszystkich.
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
04. 10. 2018 r. – CZWARTEK
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze w miłosierdziu”
DZIEŃ SPOWIEDZI MISYJNEJ
08.00 – Msza święta z nauką dla wszystkich i nabożeństwem pokutnym.
Spowiedź święta: 09.00-11.00
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach,  miejscu pracy, szkole: w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
  Spowiedź święta: 15.30-17.30
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 – Msza święta z nauką ogólną – zaproszeni wszyscy małżonkowie z dziećmi.
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
05. 10. 2018 r. – PIĄTEK
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze w nas samych i Maryi”
ZAKOŃCZENIE MISJI ŚWIĘTYCH
08.00 – Msza święta z nauką dla wszystkich.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach, miejscu pracy, szkole: w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 – Msza święta dla wszystkich. Odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych.
INTRONIZACJA KRZYŻA MISYJNEGO
(przynosimy krzyże)
Możliwość uzyskania odpustu zupełnego

Pielgrzymka do Chłopic

27_big

15. 09. 2018 r. (sobota)

07.00 – Wyjście na pielgrzymi szlak z kościoła p.w. św. Józefa w Muninie
08.30 – Kawa i herbata (z własnym prowiantem) przy plebani w Morawsku
10.30 – Msza święta w sanktuarium w Chłopicach
11.30 – Kawa i herbata (z własnym prowiantem) w Chłopicach
12.15 – Droga Krzyżowa obok Sanktuarium w Chłopicach
13.30 – Powrót do Muniny

Odpust Parafialny

mb

UROCZYSTOŚCI ODPUSTOWE

MUNINA 2018

Piątek – 31. 08. 2018 r.
16.30-17.30 – Spowiedź święta
18.00 – Msza święta
  Niedziela – 02. 09. 2018 r.
08.00 – Msza święta – prymaria
11.30 – Suma odpustowa i procesja 
16.00 – Msza święta popołudniowa
Sumie odpustowej przewodniczy
i kazania odpustowe głosi Ks. prał. Józef Trela

 

Modlitwa Ojca Świętego Jana Pawła II
Dziewico Najświętsza,
bądź Pocieszycielką jedyną Kościoła,
Tą, która kocha i która wspiera.
Pociesz lud, który Cię kocha i czci,
rodziny, wszystkich utrudzonych, cierpiących,
zranionych na ciele i na duszy,
żyjących w sytuacjach dramatycznych.
Pociesz młodych, zwłaszcza tych,
którzy w wyniku bolesnych okoliczności
są opuszczeni i rozczarowani, tych wszystkich,
którzy odczuwają w sercu silną potrzebę miłości,
altruizmu, dawania siebie,
którzy rozwijają wzniosłe ideały
w pracy duchowej i społecznej.
O Matko Pocieszenia,
pociesz wszystkich, spraw by wszyscy pojęli,
że tajemnica szczęścia leży w tym,
by iść za Twym Synem, Jezusem.
Amen!

Pielgrzymka

Termin: 13-14. 10. 2018 r.

Cena:  390  zł

1. DZIEŃ – 13. 10. (sobota)
ROSTKOWO, PRZASNYSZ, GIETRZWAŁD, PŁOCK
Zbiórka uczestników pielgrzymki na parkingu przy kościele w Muninie o godz. 00.30 i wyjazd w kierunku Gietrzwałdu (ok. 600 km). Po drodze przyjazd do Rostkowa – miejscowości, w której urodził się św. Stanisław Kostka – Msza św. Następnie przyjazd do Przasnysza i nawiedzenie kościoła pw. św. Wojciecha, gdzie św. Stanisław Kostka został ochrzczony. Przejazd do Gierzwałdu. Spotkanie z księdzem przewodnikiem i zwiedzanie Sanktuarium, spacer do cudownego źródełka. Wyjazd do Gniezna. Po drodze postój w Płocku i nawiedzenie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia (w budowie). Przejazd na miejsce zakwaterowania. Obiadokolacja.
2. DZIEŃ – 14 .10. (niedziela)
GNIEZNO
Śniadanie, wykwaterowanie. Msza święta. Spotkanie z przewodnikiem i zwiedzanie: Katedry pw. Wniebowzięcia NMP – najważniejszy zabytek miasta, w którym znajdują się relikwie św. Wojciecha; Drzwi Gnieźnieńskie – bezcenny zabytek sztuki romańskiej, ilustrujący sceny z życia św. Wojciecha. Spacer gnieźnieńską Starówką. Obiad. Wyjazd w drogę powrotną około godziny 15.00. Przyjazd do Muniny i zakończenie pielgrzymki około północy.
CENA ZAWIERA:
  • zakwaterowanie: 1 nocleg w hotelu Stara Kamienica w Gnieźnie;
  • wyżywienie, jak w programie: 1 obiadokolacja, 1 śniadanie, 1 obiad;
  • transport: autokar z uchylnymi siedzeniami, klimatyzacją, video, WC;
  • ubezpieczenie NNW
  • opiekę pilota.
CENA NIE ZAWIERA:
  • dopłaty do pokoju jednoosobowego – 80 pln/os.;
  • wydatków indywidualnych;
  • ofiar podczas Mszy św.
WAŻNE:
  • 390 zł. obowiązuje przy pełnym stanie, czyli 48 uczestnikach;
  • program jest ramowy, zastrzegamy sobie możliwość zmian w programie.
ZAPISY U KS. PROBOSZCZA Z MUNINY
WPISOWE 100 ZŁOTYCH
Wyjazd organizuje Biuro Podróży Matteo Travel

Wniebowzięcie NMP

 wniebowziecie 2Siedem rzeczy, które katolik powinien wiedzieć
o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny

 

  1. Dlaczego Matka Boża została zabrana z duszą i ciałem do nieba? Z kilku powodów – jako pozbawiona zmazy pierworodnej Maryja nie podlegała władzy śmierci. Poza tym była najściślej z ludzi zjednoczona z Synem, niepodobna więc, aby została od Niego oddzielona ciałem po zakończeniu ziemskiego życia. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny to w pewien sposób także uczestnictwo w Zmartwychwstaniu Chrystusa i antycypacja naszego zmartwychwstania.
  1. Czy musimy wierzyć w Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny? Tak, fakt ten stanowi dogmat Świętej Wiary katolickiej, nie jest zatem podany wiernym, jako dobrowolny (jak choćby wiara w objawienia prywatne). Formalnie dogmat został ogłoszony stosunkowo niedawno – przez papieża Piusa XII, 1 listopada 1950 r., w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus: „…powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy, jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”.
  1. Czy katolicy wierzyli w Wniebowzięcie przed rokiem 1950, skoro dogmat został ogłoszony niedawno? Oczywiście, to jedno z najstarszych świąt maryjnych w Kościele! Przekonanie o tym, że Pan Jezus nie pozostawił ciała swojej Matki na ziemi, ale je uwielbił, uczynił podobnym do swojego ciała w chwili zmartwychwstania i zabrał do nieba, było powszechnie wyznawane w Kościele katolickim. Cesarz Maurycy (582-602) polecił obchodzić na Wschodzie w całym swoim państwie w dniu 15 sierpnia osobne święto dla uczczenia tej tajemnicy. Święto musiało więc istnieć lokalnie już wcześniej, przynajmniej w V wieku. W Rzymie istnieje to święto z całą pewnością w wieku VII. Wiemy bowiem, że papież Sergiusz I (687-701) ustanowił na tę uroczystość procesję. Papież Leon IV zaś dodał do tego święta wigilię i oktawę.
  1. Czy Wniebowzięcie świętują wyłącznie rzymscy katolicy? Nie – świętują również Ormianie, którzy od uroczystości Wniebowzięcia rozpoczynają nowy okres roku liturgicznego. W liturgii abisyńskiej, czyli etiopskiej, w tę uroczystość Kościół śpiewa: „W tym dniu wzięte jest do nieba ciało Najświętszej Maryi Panny, Matki Bożej, naszej Pani”. 15 sierpnia obchodzą pamiątkę tej tajemnicy również Chaldejczycy, Syryjczycy i maronici. A kalendarz koptyjski pod dniem 21 sierpnia opiewa Wniebowzięcie ciała Matki Bożej do nieba.
  1. Czy Matka Boża przed Wniebowzięciem umarła? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta. Nie wszyscy Ojcowie Kościoła, zwłaszcza na Wschodzie, byli przekonani o fizycznej śmierci Maryi. Papież Pius XII ustanawiając dogmat nie wspomina o śmierci, a jedynie o chwalebnym uwielbieniu ciała Maryi i jego Wniebowzięciu. Kościół nie rozstrzygnął zatem, czy Maryja umarła i potem została wzięta do nieba z ciałem i duszą, czy też przeszła do chwały nie umierając, lecz „zasypiając”. Stąd zresztą w różnych tradycjach i okresach różne nazwy tego wydarzenia, jak na przykład: Wzięcie Maryi do nieba, Przejście, Zaśnięcie czy Odpocznienie Maryi.
  1. Co nauka mówi o Wniebowzięciu? Nauka oczywiście nie potwierdza Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, gdyż nigdy nie stanowiło ono przedmiotu badań naukowców. Ale nie tak dawno odkryte zostały przesłanki sugerujące, że wiara w Wniebowzięcie ma też sens logiczno-biologiczny! Biolodzy ujawnili bowiem istnienie procesu mikrochimeryzmu – powoduje on, że odrobina komórek żyje w ciele żywiciela, ale są one zupełnie odrębne od niego. Mówiąc prościej: według naukowców każde dziecko zostawia w ciele matki na zawsze „mikroskopijną cząstkę samego siebie”! Co to oznacza? Skoro ciało Chrystusa nie doznało zepsucia w grobie, a „z tego wynika, że ciało Jego Matki, zawierając ślady komórkowe Boga (a cząstka Boga jest Bogiem całkowicie)” również nie mogło ulec rozkładowi. I tutaj nauka idzie ręka w rękę z teologią, gdyż wynika z tego logicznie, że „ciało Najświętszej Panny, zawierając wewnątrz Chrystusa, nie mogło pozostać na ziemi; oczywiście musiało przyłączyć się do Chrystusa w wymiarze niebiańskim”.
  1. Skąd w Polsce wzięła się określenie 15 sierpnia mianem święta Matki Bożej Zielnej? Stało się tak na pamiątkę podania głoszącego, że Apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty. Poświęca się więc tego dnia kwiaty, zioła i kłosy zbóż. Lud wierzy, że zioła poświęcone w tym dniu za pośrednictwem Maryi otrzymują moc leczniczą i chronią od chorób i zarazy. Rolnicy tego dnia dziękują Bogu za plony ziemi i ziarno, które zebrali z pól, sierpień jest przecież miesiącem żniw!
phpThumb.phpŚwięcenie ziół 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia, ma potrójne objaśnienie: teologiczne, legendarne i praktyczne. Teologicznie, zioła są powiązane z Matką Bożą poprzez walor zieloności (łac. viriditas), który przez teologów średniowiecznych był wiązany z dziewictwem. Pełna zieloności w swym dziewictwie Matka Boża stawała się naturalną opiekunką również pełnych zieloności ziół. A przecież Matka Boża jest również Uzdrowieniem Chorych (Salus Infirmorum). Wielka uroczystość Uzdrowicielki jest więc najlepszym dniem dla święcenia uzdrawiających ziół. Takie praktyczne aspekty mariologii najłatwiej przenikały do religijności ludowej. Ale prosty lud, dla wytłumaczenia sobie przyczyn święcenia ziół w tym dniu, raczej nie przeprowadzał takich wywodów, jak powyższy. Znacznie częściej sięgał do legendy, zgodnie z którą po otwarciu grobu Maryi, znaleziono w nim zamiast Jej ciała świeże zioła i kwiaty, co miało zapoczątkować zwyczaj ich święcenia. Trzecie objaśnienie jest praktyczne, utylitarne. Połowa sierpnia jest takim okresem, kiedy dla większości ziół kończy się okres zbioru. Ma to, jak wiemy, uzasadnienie naukowe, gdyż w roślinach zielnych największe stężenie substancji leczniczych występuje zazwyczaj podczas kwitnienia. Większość zaś ziół w sierpniu bądź kwitnienie kończy, bądź już jest przekwitnięta. Poświęcone rośliny miały różnorodne zastosowanie. Bukiety i wianki trzymano przez cały rok, wierzono że chronią od nieszczęścia, choroby, czy pioruna. Wianki czasem wieszano na drzwiach, a bukiety z Zielnej wkładano za święte obrazy. Wyciągnięte z nich zioła lecznicze były szczególnie skuteczne w leczeniu ludzi i zwierząt. Czasem podkładano je też umarłym pod głowę. Wiankami okadzano bydło wypuszczane pierwszy raz na wypas, albo podejrzane o zauroczenie. Spalano je też, gdy grzmiało. Dokładne ich zastosowanie zależało od regionu.

MBNIEBO2

Trzecia wymowa dzisiejszego Święta – o czym warto szczególnie pamiętać w tym roku jubileuszowym 100-lecia odzyskania niepodległości – związana jest z Cudem nad Wisłą. Przypominał o tym wielokrotnie Jan Paweł II: Wiecie, że urodziłem się w 1920 roku w maju. W tym czasie, kiedy bolszewicy szli na Warszawę. I dlatego noszę w sobie od urodzenia wielki dług wdzięczności w stosunku do tych, którzy wówczas podjęli walkę z najeźdźcą i zwyciężyli.

cud 2

W związku z tym dodawał: O wielkim Cudzie nad Wisłą przez całe lata trwała zmowa milczenia. Dlatego Opatrzność Boża niejako nakłada dzisiaj obowiązek podtrzymywania pamięci tego wielkiego wydarzenia w dziejach naszego Narodu i całej Europy, jakie miało miejsce po wschodniej stronie Warszawy.