Święto Ofiarowania Pańskiego

1. Przypominam, że dzisiaj o godzinie 15.30 będzie zmiana tajemnic różańcowych, po niej Koronka do Miłosierdzia Bożego i o 16.00 Msza święta. Dzisiaj też, po Mszach świętych, do puszek zbierane są ofiary na potrzeby zakonów kontemplacyjnych.

2. W tym tygodniu w liturgii obchodzimy: w poniedziałek wspomnienie świętego Błażeja, biskupa i męczennika. Po Mszy świętej – zgodnie z tradycją – poświęcenie jabłek; w środę – świętej Agaty, dziewicy i męczennicy. Na zakończenie Mszy świętej odbędzie się obrzęd poświęcenia chleba i soli; w czwartek – świętego Pawła Miki i jego Towarzyszy w męczeństwie.

3. Wszystkich Członków Rady Parafialnej – kończącej się kadencji – zapraszam na nabożeństwa w środę, a po nich o godzinie 18.00 na spotkanie na plebani. Chciałbym bowiem dokonać pewnego rodzaju podsumowania, a zarazem przedstawienia wyników z ostatnich wyborów do Rady Parafialnej. W tym miejscu dodam, że podczas kolędy rozdaliśmy 469 kartek do głosowania, z czego do skrzynki wyborczej zostało wrzuconych 159, czyli niecałe 34%.

4. W tym tygodniu przypada pierwszy czwartek i piątek miesiąca. Dlatego w czwartek po Mszy świętej będzie wystawienie Najświętszego Sakramentu i różaniec, który proszę, by poprowadziła róża pani Agaty Plęs; po nim adoracja Najświętszego Sakramentu w ciszy i jej zakończenie Litanią do Krwi Pana Jezusa, z prośbą o nowe powołania kapłańskie i zakonne, o godzinie 18.30. W piątek dodatkowa Msza święta o godzinie 07.00, po niej rozpoczniemy odwiedziny chorych według porządku z miesiąca stycznia. Gdyby byli inni chorzy potrzebujący odwiedzin, proszę o ich zgłoszenie. Okazja do spowiedzi będzie codziennie pół godziny przed nabożeństwami, a w piątek od 16.00 do 17.00.

5. Sakramentalny związek małżeński zamierzają zawrzeć następujące osoby: Jacek Adam Kiełb, pochodzący z naszej parafii, z Moniką Widlińską, pochodzącą z naszej parafii – zapowiedź II oraz Radosław Dariusz Gil, syn Krzysztofa i Joanny Gil, pochodzący z naszej parafii z Magdaleną Katarzyną Bajorską, córką Witolda i Małgorzaty Siekielskiej, pochodzącą z naszej parafii – zapowiedź I. Kto by wiedział o przeszkodach małżeńskich zachodzących pomiędzy tymi osobami proszony jest o zgłoszenie tego faktu w kancelarii parafialnej.

6. Przypominam, że w poniedziałek przed południem rozbierane będą wszelkie dekoracje świąteczne, dlatego jutro po południu – na godzinę 15.00 do sprzątania świątyni zapraszam osoby zamieszkałe na ulicy 3-go Maja w Muninie, numery od 78 do 95.

Z pamięcią modlitewną o chorych i cierpiących!

Kochani starsi, samotni i cierpiący! Zjednoczeni na modlitwie z całym Kościołem!

Czas I piątku daje nam tą wielką łaskę spotkania w waszym domowym wieczerniku z Panem Jezusem w darze Jego Świętego Ciała. Jezus obdarza miłością każdego człowieka. Szczególnie jest mu bliskich los tych, którzy poprzez swój codzienny krzyż, swoje niedomagania Duchowo się z Nim łączą. I oto kolejny I piątek jest dla nas tym błogosławionym darem spotkania z Jezusem w darze Komunii Świętej, którą przynosi nam kapłan. Niech w naszych sercach znajdzie się chwila na dłuższe dziękczynienie, uwielbienie Chrystusa Pana, za ten Niebiański DAR.

Niech w to uwielbienie Pana, w tym miesiącu wpiszą się postacie świętych patronów Europy: św. Cyryla i św. Metodego Biskupa. To Nim słowiańska część Europy zawdzięcza przyjęcie chrześcijańskiej wiary oraz jej zakorzenienie się w kulturze.Cyryl, który na chrzcie św. otrzymał imię Konstantyn, ur. się w Tesalonikach, w 826 r. Po studiach filozofii w Konstantynopolu, prowadził wykłady i był bibliotekarzem. Metody, który na chrzcie św. otrzymał imię Michał, ur. się około 815 r. posiadał wykształcenie prawnicze, po ukończeniu nauki powierzono mu na dworze cesarskim wysoki urząd, z którego zrezygnował wstępując do klasztoru w Bitynii. Cesarz powierzył im trudne misje dyplomatyczne w Bułgarii, Morawach, w Węgrzech.

Prośmy św. Patronów Europy, byśmy naśladując ich gorliwość misyjną, potrafili dawać świadectwo naszej wiary w Chrystusa wszędzie tam, gdzie żyjemy. Czas nowej ewangelizacji Europy trwa. Niech Duch Święty porywa nasze serca do wytrwałej modlitwy i służby w Kościele. Niech wszystkie krańce świata poznają Miłość i Miłosierdzie naszego Boga, Boga jedynego i prawdziwego.

W miesiącu lutym niech towarzyszą nam następujące intencje:

Diecezjalna:

Za chorych, aby w Eucharystii znajdowali umocnienie i uzdrowienie.

Intencja Apostolstwa Chorych:

Dziękczynna za wszelkie formy życia konsekrowanego oraz o nowe powołania do zakonów żeńskich i męskich oraz wspólnot i stowarzyszeń życia konsekrowanego

Duszpasterz chorych Ks. Marcin Hunia

Orędzie Papieża Franciszka na XXVIII Światowy Dzień Chorego 2020 r.

«Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię» (Mt 11, 28)

Drodzy bracia i siostry,

1. Słowa Jezusa: «Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię» (Mt 11,28) wskazują na tajemniczy kierunek łaski, która objawia się ludziom prostym i daje wytchnienie utrudzonym i zmęczonym. Słowa te są wyrazem  solidarności Syna Człowieczego wobec ludzkości dotkniętej smutkiem i cierpieniem. Jakże wiele osób cierpi w ciele i na duchu! Jezus Chrystus wzywa wszystkich, aby pójść do Niego: «przyjdźcie do mnie» i obiecuje ulgę i wytchnienie. «Kiedy Jezus to mówi, ma przed oczyma ludzi, których spotyka każdego dnia na drogach Galilei: wielu ludzi prostych, ubogich, chorych, grzeszników, znajdujących się na marginesie społeczeństwa z powodu ciężaru prawa i opresyjnego systemu społecznego… Ludzie ci zawsze uganiali się za Nim, aby słuchać Jego słowa — słowa, które dawało nadzieję!» (Anioł Pański, 6 lipca 2014). W XXVIII Światowy Dzień Chorego, Jezus kieruje zaproszenie do chorych, uciśnionych i biednych, którzy wiedzą, że zależą całkowicie od Boga i, dotknięci ciężarem próby, potrzebują uzdrowienia. Osobom przeżywającym przygnębienie z powodu swojej sytuacji słabości i bólu Jezus Chrystus nie narzuca przepisów prawa, ale oferuje swoje miłosierdzie, czyli samego siebie jako odnawiającą moc. Jezus patrzy na poranione człowieczeństwo. On ma oczy, które widzą i które zauważają, gdyż patrzą głęboko, nie rozglądają się obojętnie, lecz zatrzymują się i akceptują całego człowieka, każdego z jego stanem zdrowia, nie odrzucając nikogo, zapraszając każdego do wejścia w Jego życie, aby doświadczyć łagodności.

2. Dlaczego Jezus Chrystus żywi te uczucia? Ponieważ On sam uczynił się słabym, doświadczając ludzkiego cierpienia i otrzymując następnie pokrzepienie od Ojca. Faktycznie tylko ten, kto osobiście przeżywa to doświadczenie, będzie potrafił pocieszyć drugiego. Istnieje kilka poważnych form cierpienia: choroby nieuleczalne i przewlekłe, choroby psychiczne, schorzenia wymagające rehabilitacji lub opieki paliatywnej, różne niepełnosprawności, choroby wieku dziecięcego i podeszłego… Wobec nich czasami brakuje człowieczeństwa, dlatego konieczne jest spersonalizowanie podejścia do pacjenta, dodając do leczenia także opiekę w celu integralnego uzdrowienia człowieka. W chorobie czuje on bowiem, że zagrożona jest nie tylko jego integralność fizyczna, ale także wymiar relacyjny, intelektualny, uczuciowy i duchowy; i dlatego oprócz terapii oczekuje wsparcia, troskliwości, uwagi… jednym słowem miłości. Ponadto obok człowieka chorego jest jego rodzina, która cierpi i również potrzebuje pociechy i bliskości.

3. Drodzy chorzy bracia i siostry, wasza choroba stawia was w szczególny sposób pośród owych, “utrudzonych i obciążonych”, którzy przyciągają wzrok i serce Jezusa. Stąd wychodzi światło, które oświeca wasze chwile ciemności i nadzieja wobec waszego zniechęcenia. Jezus zaprasza was, abyście przyszli do Niego: «Przyjdźcie». W Nim bowiem niepokoje i pytania, które rodzą się w tej waszej “nocy” ciała i ducha, znajdą siłę do ich pokonania. Tak, Chrystus nie dał nam recept, ale swoją męką, śmiercią i zmartwychwstaniem uwalnia nas od ucisku zła. W tym stanie na pewno potrzebujecie miejsca, aby się pokrzepić. Kościół chce być coraz bardziej i lepiej “gospodą“ Dobrego Samarytanina, którym jest Chrystus (por. Łk 10, 34), to znaczy domem, w którym można znaleźć Jego łaskę, wyrażającą się w gościnności, w akceptacji, w podniesieniu na duchu. W tym domu będziecie mogli spotkać ludzi, którzy, uzdrowieni miłosierdziem Bożym ze swojej słabości, będą umieli pomóc wam nieść krzyż, tworząc z własnych ran szczeliny, poprzez które ponad swoją chorobą można dostrzec horyzont i otrzymać światło i powietrze dla waszego życia. W to dzieło przynoszenia ulgi chorym braciom wpisuje się działalność pracowników służby zdrowia: lekarzy, pielęgniarek, personelu pomocniczego, administracji placówek sanitarnych, wolontariuszy, którzy, wykonując swoje zadania zgodnie z kompetencjami, pozwalają odczuć obecność Chrystusa, który ofiaruje pociechę i troszczy się o chorą osobę, opatrując jej rany. Jednakże również oni są mężczyznami i kobietami nie pozbawionymi własnych słabości czy chorób. W odniesieniu do nich mają szczególne znaczenie słowa, że «otrzymawszy pokrzepienie i pocieszenie Chrystusa, jesteśmy z kolei wezwani, aby stać się pokrzepieniem i pocieszeniem dla naszych braci, poprzez postawę łagodności i pokory na wzór Mistrza» (Anioł Pański, 6 lipca 2014).

4. Drodzy pracownicy służby zdrowia, każda interwencja diagnostyczna, prewencyjna, terapeutyczna, badawcza, lecznicza i rehabilitacyjna skierowana jest do osoby chorego, gdzie rzeczownik “osoba” zawsze pojawia się przed przymiotnikiem “chory”. Dlatego wasze działanie niech będzie stale nakierowane na godność i życie człowieka, bez jakiejkolwiek zgody na działania o charakterze eutanazji, wspomaganego samobójstwa, zaprzestania podtrzymywania życia, nawet wtedy, gdy stan choroby jest nieodwracalny. W obliczu sytuacji krytycznych i możliwej porażki nauk medycznych wobec przypadków klinicznych coraz bardziej problematycznych i wobec niekorzystnych diagnoz, jesteście wezwani do otwarcia się na wymiar transcendentny, który może ukazać najgłębszy sens waszej profesji. Pamiętamy, że życie jest święte i należy do Boga, dlatego jest nienaruszalne i nietykalne (por. Instr. Donum vitae, 5; Enc. Evangelium vitae, 29-53). Życie ma być przyjmowane, chronione, szanowane i trzeba mu służyć od jego zaistnienia aż do śmierci: domagają się tego zarówno rozum, jak i wiara w Boga autora życia. W niektórych przypadkach sprzeciw sumienia pozostaje dla was koniecznym wyborem, aby pozostać wiernymi waszemu „tak” dla życia i osoby. W każdym razie wasz profesjonalizm ożywiany chrześcijańską miłością, będzie najlepszą formą służby wobec podstawowego prawa człowieka, jakim jest prawo do ​​życia. Nawet wówczas, kiedy nie będziecie w stanie wyleczyć, zawsze będziecie mogli otoczyć opieką za pomocą gestów i procedur, które przynoszą ulgę i wytchnienie pacjentowi. Niestety, w niektórych kontekstach wojny czy konfliktu zbrojnego atakuje się personel medyczny i placówki, które zajmują się przyjmowaniem i leczeniem chorych. W niektórych miejscach również władza polityczna próbuje manipulować pomocą medyczną na swoją korzyść, ograniczając autonomię prawną przysługującą profesji medycznej. W rzeczywistości, atakowanie tych, którzy poświęcają się służbie cierpiącym członkom społeczeństwa, nikomu nie przynosi pożytku.

5. W tym XXVIII Światowym Dniu Chorych myślę o wielu braciach i siostrach, którzy na całym świecie nie mają dostępu do leczenia, ponieważ żyją w biedzie. Zwracam się zatem do instytucji opieki zdrowotnej i rządów wszystkich krajów świata, aby mając na uwadze aspekt ekonomiczny, nie zaniedbywały sprawiedliwości społecznej. Ufam, że łącząc zasady solidarności i pomocniczości, zostanie podjęta współpraca dla zapewniania wszystkim dostępu do odpowiedniej opieki medycznej w celu ochrony i odzyskiwania zdrowia. Z serca dziękuję wolontariuszom, którzy oddają się służbie chorym, uzupełniając w wielu przypadkach braki strukturalne i odzwierciedlając poprzez gesty czułości i bliskości obraz Chrystusa Dobrego Samarytanina. Najświętszej Maryi Pannie, Uzdrowieniu Chorych, zawierzam wszystkich, którzy dźwigają ciężar choroby wraz z ich rodzinami, a także wszystkich pracowników służby zdrowia. Wszystkich z czułością zapewniam o bliskości w modlitwie i z serca udzielam Apostolskiego Błogosławieństwa.

Watykan, 3 stycznia 2020 r., we wspomnienie Najświętszego Imienia Jezus    

Franciszek